OKKO LOOTS
’n Hail apaarde verschienen in ’t dörp was ook Okko Loots. Hai handelde in olle rommel, vodden en iesder en haar de bienoam van Okko “Donde”. Hai kocht van mien voader aaltied t olle iesder. Ook ’t uutschot op bouldoagen kocht e voak en verdainde doar ’n schroal stok brood mit. Nog aaltied heb ik ’n mooi olderwets tebaksvatje mit koperen banden der omtou en mit ’n mooi dubbele bôom, woar n koegeltje tussen zit en hin en weer rolt as j’ hom aanpakken. Mien voader kocht hom van Okko veur zeuven stuver.
Okko haar ain bain woar wat aan mekaaierde. As e zien zaike bain op de grond zedde, din klapte de voude op de grond. Hai haar ’n soort smakvoude. Om dij voude haar e ook nog aiweg n klombe woar de kabbe van rabbelde. Dij kabbe haar Okko zulf mit n indje pakdroad vastzet, moar ’t droad der laang nait stief genog overtrokken of der in braand. Je kon hom aaltied al in de verte aankomen heuren.
Okko haar n slim vranterge netuur en was veur zien omgeven n dikke bobbelkop, veuraal zien vraauw, Willemtje, mos ’t voak ontgelden. As Okko noar n bouldag wol, din mos Willemtje hom mit de kare der hin brengen en weerom hoalen. De stok, woar hij aaltied mit luip, gong mit de kare in. As Willemtje noar zien zin nait haard genog luip, greep e de stok en huig doarmit tegen de ziedplaanke van de kare en ruip: “Loop toch wat haarder wief!”
Nou was Willemtje hail kolderg, dij luit zok nait van de wieze brengen. Ze graauwde wat weerom, moar luip gain stap haarder. Willemtje haar heur aigen tempo.
Okko kwam zeker ain keer in de weke bie ons in de smederij om wat nijs te heuren en hier of doar zien licht over op te steken, want hai kon nait lezen of schrieven.
Hai haar n dochter traauwd in Stadsknoal en Okko pogde aaltied as ’t moar even te pas kwam gewelded over zien schoonzeun. Dij vint haar toch wel zoveul onder de pedde, doar was ’t inde van vot!

Okko was was gaauw joareg en haar körtleden zien dochtern een schoonzeun op vezide had. Kinder haren zegd dat ze hom mit de bodewoagen ’n kedo sturen zollen. Omdat Okko nogal wat achteruut woonde, wuir besloten, dat de bode ’t kedo bie ons in de smederij bezörgen mos. Op n goie dag kwam der mit bode Maaier n kroakstoule, zo’n hoog raaiten geval mit ’t adres van Okko der op.
T Ding wuir eerst aan zied zet, moar onder ’t schoften wuir e es beter bekeken. Mien voader was soms nogal n guut en zee tegen de knechten::”Jonges wie mozzen der aigenlieks n gedicht bie moaken en dij aan de stoule hangen”.
Onder ’t kovviedrinken wuir papier en potlood uut ’t kantoortje hoald en mit verainde krachten kwam zowat ’t volgende op papier:

Deze stoel is voor vader
Wij zijn blij al te gader,
Dat gij weer een jaar beleeft
En nog zoveel handel heeft.
Wij hopen, dat U hierin kunt rusten
En dat gij nog gaarne eten mag lusten.
Daar bij U in Muntendam
Zal vast eens rijden de benzoltram!
Onder veul lol en gelach wuir ’t papier onder de zitten van de stoule bonden, netuurlek wel zichtboar.Doags der noa kwam Okko vroagen of bode Maaier ook wat veur hom mitnomen haar. Tonie Bos, onze grode knecht, was veur in de smederij, dou Okko kwam.
“Het bode Maaier hier ook wat veur mie brocht jong?” vruig Okko. Tonie zee:: “Dat wait ik zo nait, ‘k zel ’t even aan de boas vroagen”. Hai luip noar mien voader en flusterde:”Okko is der”.

Noadat zien dochter en schoonzeun ’s zundoags der west haren, kwam Okko mit n gezichte, woar drij doagen störm op te lezen ston, in de smederij. Hai zee gain goiedag, moar graauwde: “ Wel het mie dat lapt?” Mit n hail onneuzele kop, zee mien voader, dij bliksemze best deur haar, woar ’t over gong: “Wat, Okko?” “Dat mit dij stoule, dat papier dat der aan hong”.

“Dat zel’k die vertellen Okko. Dou dij stoule kwam hè, dou was hier net n raaizeger uut Stad in smederij. Hai wol mie iesder verkopen en dij zee: “Bie ’n verjoarskedo heurt toch n gedicht en dij kerel flaanzde dat moar zo even veurmekoar”.
Okko draaide zok zunder n woord te zeggen om en verdween. Hai luit zok in gain weken zain en over de knabbe schoonzeun het e nooit weer proat.

bron: Jeugdherinnerns van "n Muntendammer Kouvreter" geschreven door K.J. Looijenga